Een vriend zien huilen…

… kan ik niet


Een lied van Brel dat zowel door Willem Wilmink als door Johan Verminnen werd vertaald. Ik gebruikte Willems versie. Alleen de sleutelzin “Een vriend zien huilen kan ik niet”, is van Johan. Brel blijft voor mij een bron van inspiratie. Een formidabel zanger, een geweldig auteur, een mens om nooit te vergeten.
Herman van Veen


Natuurlijk wordt alom gestreden
en zwijgt voor velen de muziek,
de tederheid is overleden
en de illusies zijn doodziek.
Natuurlijk laat zich alles kopen
voor wie er maar het meeste biedt
en worden bloemen stukgelopen
maar een vriend zien huilen
…kan ik niet.

Natuurlijk hebben wij verloren
en wacht de dood ons aan het eind,
met onze schouders ver naar voren
staan wij nog amper overeind.
Natuurlijk zijn we vaak bedrogen
en liggen vogels in het riet
die voor het laatst hebben gevlogen
maar een vriend zien huilen
…kan ik niet.

Worden er steden stukgesmeten
door kinderen van vijftig jaar
dan wordt het leed weer gauw vergeten
voor nieuw verdriet of nieuw gevaar.
En de stations vol met verdwaalden,
al te ver heen voor elk verdriet,
geen enk’le waarheid die het haalde,
maar een vriend zien huilen
…kan ik niet.

Natuurlijk spiegels zijn integer:
geen moed genoeg om jood te zijn,
niet elegant genoeg voor neger,
geen licht, alleen maar valse schijn.
In eigen kilheid zo gevangen
dat men voor liefde zich verschuilt,
zo aan het eind van elk verlangen,
maar dan een vriend te zien
…die huilt.

Een reactie op “Een vriend zien huilen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *